از گفتار یک دوست

من سکوت را دوست دارم بخاطر ابهت بی پایانش

فریاد را می پرستم بخاطر انتقام گمگشته در عصیانش

پائیز را می پرستم بخاطرعدم احتیاج اعتنایش به بهار

آفتاب را دوست دارم به خاطر وسعت روحش...که

شب ناپدید می شود تا ماه فراموش کند حقیقت تلخی را که از او نور می گیرد.

زندگی : ایده آل من است ومن آن را تقدیس می کنم به خاطر

این که روزی هزار بار نابودش می کنند اما نمی میرد.