اسم: غريبه
شهرت: عاشق
نام پدر: سلطان جدايها
نام مادر: فرشته تنهايي
نام برادر: درد
نام خواهر: اندوه
تاريخ تولد: حسرت/انتظار/وداع
رشته تحصيلي: انتظار و حسرت
شهر: غربت
خوراک: غم
وجود: شمع
کوله بار: حسرت
جرم: به دنيا آمدن
محکوم به: زندگي تا آخرت
محل محکوميت: دنيا
آدرس:شهرغم ها خيابان سکوت قبرستان تنهايان پلاك مردگان بنام حسرت و انتظار
آیینه ی شکسته ایی است به نام دل
و مروارید غلتانی به نام اشک....
گناهم را ببخش ، تمام زندگيم تقويم توبود
گناهم را ببخش لحظه لحظه عمرم گناه بود ندانستم ،
اما مي دانم به حرمت آنكه دوستت دارم .
سرانجام مرا مي بخشي...
کنار آشیانه تو آشیانه می کنم
فضایه آشیانه را پر از ترانه می کنم
کسی سوال می کند بخاطر چه زنده ای؟
و من برای زندگی تو را بهانه می کنم
خدایا اگر تو درد عاشقی را می کشیدی
تو هم درد جدایی را به سختی می کشیدی
اگر چون من به مرگ آرزو ها می رسیدی
پشیمان می شدی از این که عشق را آفریدی.......
كاش در دهكده عشق فراواني بود
توي بازار صداقت كمي ارزاني بود
كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود
كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف تزين خاطره مهماني بود
كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد
قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود
كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود
مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست
كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود
چه قدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود
كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود
كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود
كاش اسم همه دختركان اينجا
نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود
دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود
كاش در دهكده عشق فراواني بود
توي بازار صداقت كمي ارزاني بود
كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود
كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود
كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف تزين خاطره مهماني بود
كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود
كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود
دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود
كاش در دهكده عشق فراواني بود
توي بازار صداقت كمي ارزاني بود
كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود
كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف تزين خاطره مهماني بود
كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد
قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود
كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود
مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست
كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود
چه قدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود
كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود
كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود
كاش اسم همه دختركان اينجا
نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود
كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود
كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود
دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود
وقتي ميان چشمهايت رغبتي نيست
ديگربراي دل سپردن فرصتي نيست
بگذار تا عاشق ترين مردم بدانند
بين من ودستان گرمت نسبتي نيست
تا انتهاي ماجرا هم پي نبرديم
از مشق چشم تو ماراقسمتي نيست
چنديست ميگيرد دلم باوركن اي دوست
در حجم دستان تو ديگر وسعتي نيست
معذورم ار عشقت ببخشايم پريزاد
ديگر براي دل سپردن فرصتي نيست
