احساس ميکردم عشق و شوق قصد سفر کردن از قلبم را دارند و من از درد آسوده مي شدم.

اما صداي آرزومندانه اش را از بقاياي ساغر شکسته اي شنيدم.

دوباره خاطرات به مغزم هجوم آوردند و با چشماني اشک ريز به استقبالشان رفتم.

در شبي سياه با ظلمتي کشنده در کنار نامه هاي عاشقانه به خواب رفتم.

قسم خوردم نخوابم و شيريني رويا را نچشم، نامه ها را به آتش انداختم و انگار سوختن عزيزي را در ميانه ي زبانه هايش به تماشا نشسته بودم .

قصه ي عشقمان کشته مي شد از ابتدا تا انتهايش .

آنها را به آتش کشيدم و قلبم را نيز به عمق هيزم سوزان انداختم .

و در قلب آتش خاکستر انساني بر خاکستر عشقش اشک مي ريخت....