آن لحظه ها که مات در انزواي خويش يا در ميان جمع خاموش مي نشينم

موسيقي نگاه تو را گوش مي کنم گاهي ميان مردم ...در ازدحام شهر غير از تو هر چه هست فراموش

 مي کنم

گويند اين و ان به هم - اهسته ..هان و هان ...ديوانه را ببينيد... بيخود چو کودکان لبخند مي زند ...با

خود چگونه گرم سخن گفتن است...

اه...من دور از اين ملامت بيگاه - همچنان سرمست در فضاي پريخانه هاي راز شاد از شکوه طالع و بخت

موافقم اخر چگونه بانگ برارم که ...عاقلان- ...ديوانه نيستم ...به خدا سخت عاشقم